فرصتهاي نوين فناوري اطلاعات كدامند؟
فرصتهاي نوين خوشه فناوري اطلاعات كدامند؟
فرصتهاي موجود در خوشه فناوري اطلاعات حول محورهاي زير قرار دارند:
¨ استفاده از فناوري اطلاعات (كاربري سيستمهاي اطلاعاتي)
¨ استفاده از اينترنت (انجام كارها به صورت شبكهاي)
¨ توليد فناوري اطلاعات (توليد سختافزار و نرمافزار)
¨ توليد نزديك به استفاده (توليد نرمافزار, خدمات اطلاعاتي و محتواي اطلاعاتي كه بسيار به استفاده و كاربرد نزديكند)
مطالعات پژوهشگران همچون كِنِت كِرامر و جِيسون دِدريك (1999) بيانگر آن است كه ديگر نبايد كشورهاي عقبمانده از قافله فناوري اطلاعات به دنبال رسيدن به كشورهاي پيشرو در اين زمينه (توليدكنندگان) و تقليد روشها و مسير حركت آنها باشند بلكه ديدمان نوين آنان بايد ”رسيدن به موج بعدي صنعت فناوري اطلاعات و توسعه بازارها, و تلاش جدي جهت تبديلشدن به كشوري پيشرو در كسبوكارهاي مبتني بر شبكه“ باشد. براي نيل به چنين چشماندازي, دولتها بايد از تمركز بر اهداف و منافع كوتاهمدت پرهيز نموده و با ايجاد زيرساختي حاصلخيز و بارور در كشور, و از طريق نوع جديدي از همكاري با صنعت, به كسب منافع درازمدت بينديشند. اين همكاريها ميبايست به اين نتايج سياستي منتهي گردد:
· ارتقا و افزايش ميزان استفاده از فناوري اطلاعات توسط كسبوكارها, دولت و سيستم آموزشي
· جهتگيري و حركت به سمت بخشهاي مناسبي از فناوري اطلاعات (نرمافزار, خدمات, مواد و محتواي اطلاعاتي)
· توسعه توانمنديهاي ملي به منظور حمايت از استفاده و توليد فناوريهاي شبكههاي كامپيوتري
· ايجاد ارتباطات و همكاريهاي جهاني در راستاي جذب شركتهاي پيشرو در زمينه فناوري اطلاعات به كشور, همراه با فراهمسازي زمينه لازم براي دسترسي شركتهاي داخلي به بازارهاي جهاني.
اجراي موفقيتآميز سياستهاي پيشنهادي مستلزم هماهنگي و تشويق همكاري سازمانهاي دولتي و بخش خصوصي است. تنها در سايه اين همكاري است كه كشور ميتواند به عنوان توليدكننده و كاربر محصولات و خدماتِ فناوري اطلاعاتِ شبكهگرا, اعتبار و جايگاه شايستهاي كسب كند.
امواج نوظهور در صنعت فناوري اطلاعات، در حال حركت بهسوي "كسبوكارهاي شبكهاي" است و بايد با توسعه "خوشههاي فناوري اطلاعات" در كشور، فرصتها را حول اين محورها جستجو كرد: استفاده از فنآوري اطلاعات، استفاده از اينترنت، و توليد نزديك به استفاده (نرمافزار و خدمات اطلاعاتي).
مطالعه تجربيات موفق و ناموفق كشورهاي مختلف حاكي از آن است كه هر كشور بايد متناسب با نقاط قوت و ضعف خود (و شايستگيها و فرصتهايش) در اين صنعت سرمايهگذاري كند. به عنوان نمونه, يكي از بهترين و مستعدترين بخشهاي آن بخصوص براي كشورهاي درحال توسعه, صنعت ”خدمات نرمافزاري“ است كه بايد در ارتقا و توسعه زيرساختهاي موردنياز آنها سرمايهگذاري نمود تا بتوان به شكار فرصتهاي بازار آنها, اميدوار بود.
نویسنده وبلاگ :